Τη Δευτέρα 9 Νοέμβρη, η Πόλη Ανάποδα έφερε στο Δημοτικό Συμβούλιο δύο συγκεκριμένες προτάσεις για την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης. Πρώτη, ο Δήμος Θεσσαλονίκης να δεσμευτεί ότι κάθε χρόνο θα διαθέτει ένα ποσό αντίστοιχο με το 2% του προϋπολογισμού του στη δημιουργία κοινωνικής και προσιτής κατοικίας. Δεύτερη, τη δημιουργία μιας δημοτικής υπηρεσίας επιθεώρησης κατοικίας που θα παίρνει το μέρος των ενοικιαστών όταν υπάρχει διαφωνία για τους όρους κατοικησιμότητας ενός σπιτιού.
Αναγνωρίζουμε βέβαια ότι η ευθύνη για τη στεγαστική κρίση δεν αφορά κυρίως τον Δήμο, αλλά την κυβέρνηση, τις τράπεζες, τους ιδιοκτήτες που κερδοσκοπούν. Όταν όμως οι άνθρωποι της τάξης μας υποφέρουν, ψάχνουμε κάθε δυνατότητα να ανακουφιστούν. Και ένας Δήμος που θα ήθελε να πάρει θέση στο πλευρό των ενοικιαστών και των δανειοληπτών, θα μπορούσε πραγματικά να κάνει τη διαφορά, υιοθετώντας προτάσεις σαν τις παραπάνω.
Δυστυχώς, η διοίκηση, με τη γνώριμη αλαζονεία που τη χαρακτηρίζει, δεν έκανε αποδεκτές τις προτάσεις μας. Αντ’ αυτών, κατέθεσε τελευταία στιγμή ως αντι-εισήγηση μια περίληψη των μέτρων που έχει ήδη εξαγγείλει, ενώ ο Δήμαρχος -φανερά εκνευρισμένος- προσωπικά ανέλαβε να ξεκόψει κάθε περιθώριο συζήτησης. Ο δε αντιδήμαρχος Οικονομικών, έκρινε ότι η συγκεκριμένη συζήτηση προσφέρεται για μια μικροπολιτική επίθεση ενάντια στην αντιπολίτευση που τάχα δεν έχει προτάσεις, και φυσικά για ένα ακόμα κρεσέντο αυτοεπιβεβαίωσης της διοίκησης. Αναμενόμενα αυτά και δεν μας πτοούν. Ούτε καν μπήκαμε στον κόπο να απαντήσουμε εκείνη τη στιγμή (θα το κάνουμε όμως), γιατί, όπως είπαμε, αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να γίνει κάτι για τη στέγαση. Και αυτό που γίνεται δεν μας αρκεί.
Όσο αφορά την κοινωνική κατοικία λοιπόν, ο Δήμος έμεινε ξανά στο νέο έργο, ύψους 5 εκατομμυρίων, που θα αποδώσει σε όλο το πολεοδομικό συγκρότημα 60 διαμερίσματα. Όμως, με αποσπασματικά έργα και τέτοια ποσά, χωρίς σταθερή και επαρκή χρηματοδότηση, δεν γίνεται να δημιουργηθεί ένα πραγματικό απόθεμα κοινωνικής και προσιτής κατοικίας που να βελτιώσει την κατάσταση για όλους. Η δε εξαγγελία για το συγκρότημα Μητσάκη, παρότι θετική και ενδιαφέρουσα, είναι κάτι που αφορά το απώτερο μέλλον.
Επιπλέον, η διοίκηση Αγγελούδη επιμένει στην εφαρμογή της κυβερνητικής πρωτοβουλίας για την «κοινωνική αντιπαροχή». Σκοπεύει δηλαδή να χαρίσει δημοτικά οικόπεδα σε εργολάβους, με αντάλλαγμα οι τελευταίοι να μισθώσουν το 30% των διαμερισμάτων που θα χτίσουν ως «κοινωνική κατοικία», χωρίς όμως καμία δέσμευση για το ύψος του ενοικίου και τους όρους μίσθωσης. Πρόκειται για ένα απαράδεκτο νομοθέτημα, που χρησιμοποιεί αυτή την κοινωνική ανάγκη για να προσφέρει δωρεάν δημόσια γη στους ιδιώτες, και την οποία δεν ζήτησε ποτέ κανένας κοινωνικός φορέας. Όσο και να επιμείναμε, στο πλαίσιο μιας προσπάθειας να βρεθεί μια κοινή συνισταμένη, η διοίκηση αρνείται να κάνει πίσω σε αυτό. Ακόμα κι αν αυτή τη στιγμή είναι μάλλον ο μόνος οργανισμός στη χώρα που στηρίζει την κυβέρνηση σε αυτή την κατεύθυνση.
Υπήρξε όμως κι ένα κέρδος από την κατάθεση της εισήγησής μας: η διοίκηση προσέθεσε στις γνωστές ως τώρα δράσεις της την εξαγγελία δημιουργίας μιας υπηρεσίας νομικής διαμεσολάβησης που θα βοηθά ενοικιαστές και δανειολήπτες. Το πότε θα ιδρυθεί και το τι ακριβώς θα κάνει αυτή, παραμένει βέβαια ασαφές, ενώ το γεγονός ότι μιλά για «εθελοντές δικηγόρους» (κάτι που ελέγχεται αν μπορεί να γίνει), υποδεικνύει απροθυμία ουσιαστικής παρέμβασης. Ακόμα ωστόσο και αυτή η ασαφής και ελλειπής εξαγγελία δίνει ένα ακόμα πεδίο διεκδίκησης.
Τελικά, μπορεί η διοίκηση να απέρριψε ξανά τις προτάσεις μας, όμως η αμυντική της στάση, ο εκνευρισμός της, η αποδοχή ότι κάτι πρέπει να κάνει υπέρ των ενοικιαστών, δείχνουν ότι η πίεση της κοινωνίας μπορεί και πρέπει να αποδώσει και σε αυτό το επίπεδο. Κάθε κατάκτηση όμως, κάθε βήμα, προϋποθέτει, πέρα από προτάσεις και τεκμηρίωση, αγώνα. Όπως έγινε στην οδό Καππαδοκίας, όπως έγινε στην Ισπανία και όλη την Ευρώπη την Τετάρτη 11 Νοεμβρίου.
Σε αυτό τον αγώνα, η Πόλη Ανάποδα θα είναι στο πλευρό αυτών που υφίστανται τις επιπτώσεις της στεγαστικής κρίσης. Γιατί, είπαμε, το στεγαστικό δεν είναι γενικά και αόριστα «κοινωνικό πρόβλημα», είναι μια σύγκρουση. Από τη μια οι δανειολήπτες, από την άλλη οι τράπεζες. Από τη μια οι ενοικιαστές, από την άλλη οι ιδιοκτήτες. Ο καθένας κρίνεται λοιπόν για τη θέση που παίρνει -ή δεν παίρνει- σε αυτή τη σύγκρουση.
Η Πόλη Ανάποδα