Αντώνης Γαζάκης: «Διεκδικούμε έναν Δήμο που θα συγκρούεται με τα συμφέροντα των ολιγαρχών της πόλης»

Το πλήρες κείμενο της ομιλίας του τυπικά επικεφαλής του ενωτικού ψηφοδελτίου «Πόλη Ανάποδα – Δύναμη Ανατροπής», Αντώνη Γαζάκη, στον πλαίσιο της κεντρικής προεκλογικής εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε στον πεζόδρομο της Αγίας Σοφίας την Πέμπτη 23/05/2019.

Ζούμε σε μια πόλη όπου καθημερινά μας δίνονται δεκάδες αφορμές για να αναφωνήσουμε «Τι κάνει ο Δήμος; Τι κάνει ο Δήμαρχος;»: κατειλημμένοι από τραπεζοκαθίσματα δημόσιοι χώροι, πεζοδρόμια και δημόσιοι χώροι που αποκλείουν τα ΑμεΑ, ποδηλατόδρομοι που έχουν μετατραπεί σε πάρκινγκ, απουσία όχι μόνο λεωφορειολωρίδων, αλλά και λεωφορείων, πλήρης υποταγή της πόλης στα ΙΧ, παραγεμισμένοι κάδοι και ανακύκλωση για τα μάτια του κόσμου, και πάει λέγοντας.

Για μας όμως δεν πρόκειται για ζήτημα προσώπων, ηγετικών ή οργανωτικών ικανοτήτων, διαχειριστικής ετοιμότητας. Για να αρχίσει να αλλάζει αυτή η κατάσταση απαιτείται να αλλάξει πρώτα-πρώτα η πολιτική στάση απέναντι σε όλα αυτά που τη δημιουργούν και την ενισχύουν.

Δεν μπορείς να βελτιώσεις τη ζωή των πολλών, ούτε στο πιο «μικρό» ζήτημα, αν δεν είσαι διατεθειμένος να συγκρουστείς με αυτούς που κερδίζουν τόσο από την εργασιακή εκμετάλλευση, όσο και από την περιβαλλοντική υποβάθμιση.

Δεν μπορείς επίσης να βελτιώσεις την καθημερινότητα των πολλών, αν δεν συγκρουστείς με τις πολιτικές και τους νόμους που στραγγαλίζουν οικονομικά και διοικητικά τους Δήμους.

Τα προηγούμενα χρόνια, η μακρά νεοφιλελεύθερη κυριαρχία και τα μνημόνια ενσωματώθηκαν βαθιά στη δομή και τη λειτουργία των Δήμων.

Πρώτα ο «Καποδίστριας» και μετά ο «Καλλικράτης» απομάκρυναν την αυτοδιοίκηση από την κοινωνική της βάση, καταστρέφοντας τις όποιες σχέσεις δημοκρατικής εκπροσώπησης και σχηματίζοντας έναν απόμακρο, γραφειοκρατικό Δήμο.

Στη συνέχεια η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με την ψήφιση του «Κλεισθένη», ενσωμάτωσε κατά γράμμα τις κατευθύνσεις του 3ου μνημονίου και επιτάχυνε τη μετατροπή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης σε εργαλείο εφαρμογής των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Νομιμοποίησε τις αντισυνταγματικές περικοπές των Κεντρικών Αυτοτελών Πόρων, στερώντας από τους Δήμους τεράστια έσοδα.

Αυτός ο οικονομικός στραγγαλισμός, που εκφράζεται από το σχήμα «περισσότερες αρμοδιότητες – συντριπτικά λιγότεροι πόροι», χρησιμοποιήθηκε πρόθυμα από τις περισσότερες δημοτικές αρχές, όπως και τη δική μας.

Είδαμε λοιπόν, μεταξύ άλλων, επέκταση της λογικής της «επιχειρηματικότητας», διασύνδεση των δημοτικών αρχών με κερδοσκοπικά ιδιωτικά συμφέροντα, παραχώρηση βασικών λειτουργιών των Δήμων, όπως η διαχείριση των απορριμμάτων, οι κοινωνικές υποδομές και υπηρεσίες.

Πόσο λοιπόν μπορούν να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των πολλών οι δήμοι που καταλήγουν να λειτουργούν ως επιχειρήσεις υπό πτώχευση, που αναζητούν «ευρωπαϊκούς» πόρους και προγράμματα;

Ποιος μπορεί να είναι ο κοινωνικός τους ρόλος όταν υποτάσσονται ακόμα βαθύτερα στους ιδιωτικοοικονομικούς όρους που επιβάλλουν αυτά τα χρηματοδοτικά πλαίσια;

Τα αποτελέσματα αυτής της κατάστασης ξεκινούν από την επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων στους Δήμους: μείωση προσωπικού, περικοπές, δεκάδες εργατικά «ατυχήματα», ελαστικές μορφές εργασίας, και συντείνουν φυσικά στην κατακόρυφη πτώση της ποιότητας των υπηρεσιών που παρέχουν οι Δήμοι προς τους πολίτες τους.

Στον Δήμο Θεσσαλονίκης, η παραπάνω συγκυρία συνέπεσε με την περίοδο κατά την οποία η παράταξη της Πρωτοβουλίας έσπασε την κυριαρχία της δεξιάς και του σκοταδιστικού τρίδυμου Παπαγεωργόπουλου – Ψωμιάδη – Άνθιμου.

Καθιστά αυτό όμως τη διοίκηση Μπουτάρη προοδευτική; Ίσως, αν περιοριζόμασταν μόνο στο επίπεδο της εξωστρέφειας της πόλης, μαζί με την ανάδειξη στοιχείων του πολυπολιτισμικού παρελθόντος (πράγμα που αντικατοπτρίστηκε κυρίως στον τομέα του τουρισμού), και σε ζητήματα ελευθεριών και δικαιωμάτων κάποιων καταπιεσμένων ομάδων, όπως οι πρόσφυγες και τα ΛΟΑΔΚΙ άτομα.

Πέρα όμως από το γεγονός ότι πολλά από τα παραπάνω έγιναν και πάλι με στόχο χρηματοοικονομικά κριτήρια, κατά τα άλλα, η διοίκηση Μπουτάρη εφάρμοσε πιστά τη μνημονιακή πολιτική, χωρίς αντιστάσεις ή εναλλακτικές προτάσεις. Ενδεικτικά:

  • Υπέρμαχος της ιδιωτικοποίησης των δημόσιων επιχειρήσεων που εδρεύουν στην πόλη.
  • Ασφαλιστικά μέτρα ενάντια στις κινητοποιήσεις των εργαζομένων στους ΟΤΑ και απειλές για συγκρότηση απεργοσπαστικού μηχανισμού, με όχημα τους ιδιώτες.
  • Συναίνεση στη μεταβίβαση στο Υπερταμείο μνημείων ιστορικής κληρονομιάς και κτιρίων μεγάλης αξίας, όπως το Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης, το Καυταντζόγλειο γήπεδο, ή ακόμα το παραλιακό μέτωπο.
  • Ανάδειξη «αμαρτωλών» επιχειρήσεων, όπως η ΚΟΚΑ-ΚΟΛΑ και η ElDorado, σε βασικούς χρηματοδότες της πόλης, όσον αφορά τη συντήρηση των σχολικών κτηρίων, την «επιχειρηματικότητα» των νέων, το στολισμό των Χριστουγέννων, ακόμα και την περιβαλλοντική διαχείριση κ.α.

Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι δεν περιμέναμε από μια φιλελεύθερη παράταξη του αστικού κόσμου, των πλουσίων δηλαδή, καμία πολιτική κοινωνικής δικαιοσύνης.

Θα περίμενε όμως κανείς να σημειώσει κάποια πρόοδο σε σχέση με την ποιότητα ζωής, πράγμα που όπως είπαμε δεν συνέβη, γιατί αυτό απαιτεί στην πραγματικότητα σύγκρουση με αυτούς που πλουτίζουν υφαρπάζοντας τόσο το προϊόν της δουλειάς μας, όσο και τα κοινά αγαθά, τους δημόσιους πόρους, τους ελεύθερους χώρους.

Και για να γίνει αυτό, η διοίκηση Μπουτάρη θα έπρεπε να συγκρουστεί με τον εαυτό της.

Σε αυτή την κατάσταση, ιδίως από το 2014-15 και μετά, η φωνή της ανταγωνιστικής, της μαχόμενης, της ασυμβίβαστης αριστεράς, έλειψε από το Δημοτικό Συμβούλιο της Θεσσαλονίκης.

Μετά το ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ το καλοκαίρι του ‘15 και την πλήρη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε μνημονιακό κόμμα που προσχώρησε σε μια απόλυτα διαχειριστική λογική του μικρότερου κακού, επικράτησε κινηματικά μούδιασμα και παγωμάρα.

Μπροστά σε αυτό το πολιτικό πλαίσιο της συνέχισης της εφαρμογής των μνημονίων και των αντιλαϊκών πολιτικών, που βλέπουμε σε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας, έπρεπε να σπάσει η λογική του «δεν κουνιέται φύλλο».

Στη Θεσσαλονίκη λοιπόν αποφασίσαμε να πιάσουμε το νήμα και πάλι ξεκινώντας από τον τόπο που ζούμε, εργαζόμαστε και δημιουργούμε, συνδέοντας πάντα τις διεκδικήσεις μας σε επίπεδο Δήμου με τους αγώνες για την κοινωνική δικαιοσύνη, για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, για την ελευθερία και τις ελευθερίες, για την ειρήνη και την αλληλεγγύη των λαών.

Πολύ περισσότερο μάλιστα σήμερα που στη Θεσσαλονίκη το νέο Δημοτικό Συμβούλιο προοιωνίζεται ακόμη πιο νεοφιλελεύθερο και μνημονιακό, με αρκετούς από τους βασικούς διεκδικητές του δημαρχιακού θώκου να υπόσχονται ακόμη μεγαλύτερη παρουσία των ιδιωτικών επιχειρήσεων στις δραστηριότητες του δήμου, ακόμη πιο πιστή εφαρμογή ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων στη λειτουργία του, και ταυτόχρονα ακόμη λιγότερες πολιτικές κοινωνικής δικαιοσύνης.

Μπροστά σε αυτή την κατάσταση όμως δεν θέλουμε να βρεθούμε στο δημοτικό συμβούλιο απλώς για να φωνάζουμε σε όλα «όχι» από τα πίσω έδρανα της αίθουσας συνεδριάσεων.

Διεκδικούμε έναν Δήμο που θα συγκρούεται με τα συμφέροντα των ολιγαρχών της πόλης. Που θα αποτελεί ένα εργαλείο μάχης απέναντι στις κυρίαρχες πολιτικές, τα μνημόνια, τη λιτότητα. Που θα αμφισβητεί ευθέως τις πολιτικές της κεντρικής κυβέρνησης, στο βαθμό που στρέφονται ενάντια στην κοινωνική πλειοψηφία.

Ταυτόχρονα όμως επεξεργαστήκαμε ένα πρόγραμμα που, σε αντίθεση με όσα καταμαρτυρούν συχνά στην αριστερά -και κάποιες φορές όχι άδικα- επιδιώκει να απαντήσει με συγκεκριμένες προτάσεις σε συγκεκριμένα προβλήματα και ανάγκες της πόλης μας.

Αυτό το πρόγραμμα κωδικοποιείται σε 10 προτεραιότητες για τις οποίες θα αγωνιστούμε, πριν και μετά τις Δημοτικές Εκλογές, μέσα κι έξω από το Δημοτικό Συμβούλιο, πάντα μαζί με τα κινήματα της πόλης μας:

Δέκα διεκδικήσεις λοιπόν που απαντάνε στο «Γιατί Πόλη Ανάποδα – Δύναμη Ανατροπής;»:

1. Δουλειά για όλους, δουλειά με δικαιώματα. Δημιουργία ποιοτικών θέσεων εργασίας με δημόσιες επενδύσεις και έμπρακτη ενίσχυση των συνεργατικών εγχειρημάτων από τον Δήμο (παραχώρηση χώρου, μείωση τελών, απορρόφηση προϊόντων). Σταθερή δουλειά για όλους τους εργαζόμενους στον Δήμο, διαφύλαξη της Κυριακάτικης αργίας, βρεφονηπιακοί σταθμοί για όλες τις εργατικές οικογένειες. Απαλλαγή των ανέργων από τα δημοτικά τέλη.

2. Δικαίωμα στη στέγη. Κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη, κανένας πλειστηριασμός πρώτης κατοικίας. Έλεγχος των ενοικίων, αξιοποίηση των άδειων κτιρίων, περιορισμός της κερδοσκοπικής βραχυχρόνιας μίσθωσης. Κανένας χωρίς σπίτι, κανένα σπίτι χωρίς ρεύμα και νερό.

3. Δημόσια, φθηνά, ποιοτικά μέσα μεταφοράς. Αύξηση των λεωφορείων και των δρομολογίων, αποκλειστικές λεωφορειολωρίδες και ποδηλατόδρομοι. Δωρεάν μετακίνηση για ανέργους, χαμηλόμισθους (στο δρόμο για τη δουλειά), φοιτητές/τριες, συνταξιούχους. Αποκλειστικά δημόσιος φορέας συγκοινωνιών. Λειτουργία του υπό καθεστώς κοινωνικού ελέγχου.

4. Καμία ιδιωτικοποίηση δημόσιων χώρων, υποδομών και αγαθών. Επιστροφή του λιμανιού, της Στοάς Μοδιάνο, του αεροδρομίου σε δημόσια ιδιοκτησία και αξιοποίηση τους για τις κοινωνικές ανάγκες. Όχι στην ιδιωτικοποίηση της Νέας Παραλίας, όχι στην πώληση της ΕΥΑΘ.

5. Προστασία και αύξηση των ελεύθερων & πράσινων χώρων της πόλης. Περιορισμός της ανοικοδόμησης στους εναπομείναντες ελεύθερους χώρους. Απόδοση των πρώην και νυν στρατοπέδων στους πολίτες. Έλεγχος των τραπεζοκαθισμάτων και των άλλων εμπορικών χρήσεων. Καθολική προσβασιμότητα για τα ΑμεΑ. Δραστική αντιμετώπιση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης. Όχι στην εξόρυξη χρυσού στη Χαλκιδική.

6. Περιβαλλοντικά δίκαιη διαχείριση απορριμμάτων. Περιορισμός της παραγωγής και χρήσης συσκευασιών μιας χρήσης. Καμία σκέψη για εργοστάσιο καύσης απορριμμάτων. Συμμετοχική ανακύκλωση με διαχωρισμό στην πηγή. Δημόσια διαχείριση της συγκομιδής και της απόθεσης, με σεβασμό στα δικαιώματα των εργαζομένων.

7. Θεσσαλονίκη λιμάνι των λαών. Πόλη ελεύθερη από τις στρατιές των δολοφόνων. Απομάκρυνση του ΝΑΤΟϊκού στρατηγείου. Καμία εγκατάσταση νατοϊκής ή άλλης βάσης, καμία παραχώρηση χώρων και υποδομών της πόλης στους ιμπεριαλιστικούς στρατούς.

8. Καμία ανοχή στο φασισμό, το ρατσισμό, το σεξισμό, τον εθνικισμό. Αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, αδελφοσύνη με τους γειτονικούς λαούς. Όχι στις διακρίσεις με βάση το φύλο ή τον σεξουαλικό προσανατολισμό. Υλική και ηθική υποστήριξη των θυμάτων της έμφυλης βίας.

9. Πολιτισμός για τους πολλούς. Ενίσχυση της πολιτιστικής παραγωγής. Παραχώρηση χώρων και υποδομών σε καλλιτεχνικά εργαστήρια, δωρεάν παρακολούθηση θεάτρων, συναυλιών και προβολών για μαθητές/τριες, άνεργους/ες και άλλους, με κάλυψη του εισιτηρίου από το Δήμο.

10. Δημόσιος έλεγχος και λαϊκή συμμετοχή. Πραγματική εμπλοκή των ανθρώπων που ζουν και εργάζονται στην πόλη στο σχεδιασμό και τον έλεγχο του προϋπολογισμού. Ενθάρρυνση τοπικών πρωτοβουλιών – συνελεύσεων κατοίκων, διαδικασίες συμμετοχικού σχεδιασμού.

Και αν όλα τα παραπάνω ακούγονται ακόμη ως αρκούντως γενικά, δηλώνουμε ότι με το που θα συγκροτηθεί το νέο δημοτικό συμβούλιο θα καταθέσουμε πέντε πολύ συγκεκριμένες προτάσεις που θα έπρεπε να είχαν πραγματοποιηθεί εδώ και καιρό:

  1.  Να αποδοθεί ο χώρος της ΔΕΘ στην πόλη ως ελεύθερος χώρος πρασίνου, πυρήνας ενός όλο και μεγαλύτερου δικτύου μεγάλων και μικρών ελεύθερων χώρων.
     
  2. Να δοθούν αποκλειστικές λωρίδες για την κίνηση των λεωφορείων, ώστε σε συνδυασμό με την αύξηση οχημάτων και δρομολογίων ενός δημόσιου ΟΑΣΘ να αποκτήσει η πόλη τη δημόσια μετακίνηση που χρειάζεται.
  3. Να φύγουν οι ιδιώτες από την ανακύκλωση και να σχεδιαστεί εκ νέου όλο το μοντέλο ανακύκλωσης, με διαχωρισμό στην πηγή, συμμετοχή των πολιτών και αποκλειστικά δημόσια διαχείριση.

  4. Να εξασφαλιστούν θέσεις στους δημοτικούς Βρεφονηπιακούς Σταθμούς για όλες τις οικογένειες που το χρειάζονται.

  5. Να διακόψει άμεσα ο Δήμος τις συμβάσεις με κάθε ιδιωτική επιχείρηση που δεν σέβεται τους εργαζόμενους και τα δικαιώματά τους, από το ΚΔΑΥ ως τις καφετέριες που μισθώνουν δημοτικούς χώρους.

Γνωρίζουμε βέβαια πολύ καλά ότι κάθε αίτημα, κάθε κατάκτηση, προϋποθέτει την ενεργή συμμετοχή της κοινωνίας, την παρέμβαση των κινημάτων. Χωρίς αυτά, τίποτα δεν μπορεί να γίνει από τα πάνω. Η ίδια η κίνηση της κοινωνίας θα καθορίζει στην πράξη τις προτεραιότητες και το πρόγραμμα της δράσης μας. Δική μας ευθύνη είναι ωστόσο να μεταφράζουμε αυτά τα αιτήματα σε συγκεκριμένες παρεμβάσεις και προτάσεις και μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο.

Για να βρεθούμε όμως σε αυτό το Δημοτικό Συμβούλιο και να ακουστεί δυνατά η φωνή μας σε αυτό, με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη εκπροσώπησή μας, πρέπει όλες και όλοι μας να φροντίσουμε να φτάσει, στον λίγο προεκλογικό χρόνο που μας απομένει, το μήνυμα για ψήφο στην «Πόλη Ανάποδα – Δύναμη Ανατροπής» παντού και με κάθε μέσο που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε.

Ας φέρουμε λοιπόν την πόλη ανάποδα με πραγματική δύναμη ανατροπής όλων αυτών που κάνουν τη ζωή μας αβίωτη σε αυτή την πόλη. Σε αυτή την πόλη, που όσο υπάρχει, κανείς δεν θα είναι άπολις!

One thought on “Αντώνης Γαζάκης: «Διεκδικούμε έναν Δήμο που θα συγκρούεται με τα συμφέροντα των ολιγαρχών της πόλης»

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *